Ekipa

Słowo do czytającego od Asi

Pokolenie beatników z kultowej już książki Jacka Kerouaca, podejmowało decyzję i ruszało w drogę; w nieznane lub lekko zasłyszane, po  przygodę i wrażenia,  bez wyraźnego celu czy ograniczenia czasowego, bez planu i przewodników, nierzadko bez pieniędzy. Wsiadało w autobus liniowy i jechało dopóki starczyło na bilet, a później  na kipie przemierzało bezdroża dzikiego zachodu, zatrzymując się na dłużej bądź przejazdem w napotkanych mieścinach, z torbą na plecach i bez karty kredytowej.  Beztroskie, inspirujące i bardzo pociągające. Zapewne dziś też się tak da, ale po co? Pewien mądry starożytny filozof powiedział kiedyś, a do dzisiaj go powtarzamy, że  dwa razy nie wchodzi się do tej samej rzeki.  Muszę się z nim zgodzić, każdy czas ma swoje niepowtarzalne możliwości, wyzwania, dlatego trzeba szukać własnego sposobu czerpiąc z minionych wzorów. Mnie się chyba udało, bo znalazłam swoją formę na bycie w drodze. Zapytacie jaką? Nie do końca zorganizowaną, czasami przypadkową, ale mającą jeden nadrzędny  cel:  przeżyć, poczuć, zobaczyć wyciskając dostępny czas jak cytrynę… i wrócić bogatszym o to czego za nic w świecie nie da się wyczytać w książkach czy obejrzeć podczas wirtualnej podróży.

Od jakiegoś czasu dużo podróżuje w różne miejsca wykorzystując urlopy, weekendy czy czas przeznaczony na święta, których w naszym katolickim kraju jest względnie sporo. Podróżuję z mężem i najczęściej też z moimi kochanymi maluchami. Jak do tej pory udało nam się  zobaczyć nieco w Europie i Stanach Zjednoczonych oraz  pokręcić się po Polsce.

Coraz częściej podróże nasuwając mi wiele przemyśleń, a czasem wskazówek, którymi warto byłoby się podzielić. Może komuś się przydadzą, a może po prostu utkną w przestrzeni Internetu, niemniej blog ten będzie zapisem tego co udało nam się zapamiętać i co pozwoliło nam się ubogacić*

Jeżeli komuś się spodoba lub będzie chciał się o coś dopytać, proszę  via komentarze lub e-mail

*bardzo lubię to słowo jest takie pojemne  😉

Kilka słów od Piotra

Dawno temu podróże kojarzyły mi się wyjechaniem z miasta, pojechaniem na ulubioną wieś, jedną czy drugą, zachłyśnięciem się świeżym powietrzem i beztroskim poszukiwaniem zajęcia. Ktoś mógłby zapytać, co w tym złego. Wszak dużo z nas, Polaków ten sposób odpoczynku i spędzania wolnego czasu (oczywiście z obowiązkowym grillem lub dawniej ogniskiem) uważa za coś najwspanialszego. Owszem jest to przyjemne ale ja wolę być co wieczór gdzie indziej, w innym miejscu, w drodze. Wystarczy mi cel na mapie, ramy czasowe (weekend, tydzień, miesiąc) i już rysuję trasę 😉

A później już tylko wystarczy wsiąść do auta/samolotu/statku i kolejna porcja zapisków z drogi gotowa.

Jeżeli chcesz się o coś dopytać, proszę via komentarze lub e-mail.